Parafia Rzymskokatolicka
świętego Stanisława,
biskupa i męczennika
w Żorach

Przed Eucharystią odbyła się wspólna modlitwa chorych, osób z niepełnosprawnościami, ich opiekunów oraz duszpasterzy, następnie miał miejsce spektakl słowno-muzyczny w wykonaniu Zespołu „Od Serca” z Ośrodka dla Osób Niepełnosprawnych NSJ w Rudzie Śląskiej-Halembie. Mszy św. w piekarskiej bazylice przewodniczył abp Andrzej Przybylski, metropolita katowicki. W homilii mówił m.in. o tym, że każdy człowiek - bez wyjątku - nie może być traktowany jak problem. Przypomniał, że każda osoba jest darem nawet wtedy, gdy doświadcza choroby i cierpienia. - Nasza natura się buntuje wobec tego, że przychodzą problemy, cierpienia. Wszyscy sobie życzymy zdrowia, wszyscy chcemy być szczęśliwi. Ale Pan Jezus nam dzisiaj mówi, że te wszystkie doświadczenia, które na nas zsyła i które On sam przyjął i doświadczył, są po coś - mówił metropolita. - Po co było cierpienie Pana Jezusa? Dlaczego zgodził się, by został zabity na krzyżu? By nas zbawić. By otworzyć nam przez swoje cierpienie drogę do szczęścia w niebie, drogę do pokoju na ziemi, drogę do miłości - zaakcentował. Abp Andrzej zauważył, że ludzie cierpienie pozostaje tajemnicą, ale należy je przyjmować z wiarą. - Pan Bóg się nie gorszy naszymi nerwami, słabszymi dniami, ale ciągle nas prosi i chce nam powiedzieć, że  gdzieś w tym cierpieniu i dzięki temu cierpieniu, jakie ofiarujesz możesz się przyczynić do wielkiej zmiany na świecie - mówił. Zachęcił również obecnych do ufnej modlitwy i powierzania spraw Wszechmogącemu Bogu. - Panie, jeśli to tylko możliwe, uzdrów nas, Panie, jeśli to tylko możliwe, usuń od nas te wszystkie trudności i problemy. Ale jeśli ich potrzebujesz do czegoś, to tylko Cię dzisiaj proszę: daj mi siłę, otocz mnie swoją łaską, bym cierpienie przyjmował z akceptacją. Bym przeżywał swoją starość nie jak problem i koniec życia, ale jako przyjaźń z Tobą. A nawet kiedy pomyślę o śmierci, to żebym nie myślał, że się życie skończy, ale się zacznie najpiękniejsze życie z Tobą w niebie - zakończył arcybiskup. Po Mszy św. chorzy i opiekunowie spotkali się na Rajskim Placu na wspólnej integracji i śpiewach, a następnie ponownie udali się do piekarskiej bazyliki, gdzie celebrowano nabożeństwo lurdzkie. Tn /katowice.gosc.pl

W swym wystąpieniu stwierdził on, że współczesne duszpasterstwo rodzin mierzy się z wieloma poważnymi wyzwaniami. Należą do nich przede wszystkim: osłabienie przekazu wiary w rodzinie, kryzys modlitwy i praktyk religijnych w domu, a także coraz silniejszy wpływ świata cyfrowego. Podkreślił, że duszpasterstwo dzieci nie może być traktowane jako zadanie wyłącznie katechetów czy wybranych duszpasterzy. Jest ono bowiem odpowiedzialnością całej wspólnoty Kościoła, która ma towarzyszyć dziecku i jego rodzinie w procesie wzrastania w wierze. Wskazał na dwa dokumenty poświęcone najmłodszym: List św. Jana Pawła II ukazujący godność dziecka i jego zdolność do głębokiej relacji z Jezusem oraz list abp. Andrzeja Przybylskiego do dzieci, zachęcający ich do osobistego spotkania z Chrystusem. Stwierdził, że w życiu parafii ogromną rolę odgrywają wspólnoty dziecięce, które stają się przestrzenią realnego doświadczenia Kościoła. Należą do nich ministranci, Dzieci Maryi, Oaza Dzieci Bożych, schole, Eucharystyczny Ruch Młodych, grupy misyjne i inne. To właśnie w tych środowiskach dzieci uczą się modlitwy, życia wspólnotowego, odpowiedzialności za innych oraz radości wiary. Bez ich realnego zaangażowania trudno mówić o skutecznym duszpasterstwie dzieci w parafii. Do najważniejszych kierunków duszpasterskich zaliczył: budowanie relacyjnego duszpasterstwa dzieci, tworzenie pięknej i angażującej liturgii, towarzyszenie dzieciom po I komunii św., większe włączenie dzieci w życie parafii, wspieranie rodzin w wychowaniu religijnym. – Dzisiejsze duszpasterstwo wymaga jednak nowego stylu – mówił bp Wodarczyk. – Przede wszystkim musi być duszpasterstwem relacyjnym, w którym dziecko zna swoich duszpasterzy i animatorów, a więź między nimi nie ogranicza się do organizacji spotkań, lecz staje się prawdziwą obecnością i towarzyszeniem – dodał. Podkreślił, że w tym stylu niezwykle ważna jest także liturgia, która powinna być piękna, angażująca i komunikatywna, a jednocześnie głęboka i niebanalna. Dzieci są szczególnie wrażliwe na znaki, muzykę, światło, ciszę i gesty liturgiczne, dlatego dobrze przygotowana liturgia staje się dla nich przestrzenią autentycznego spotkania z Bogiem. Zachęcał do odważnego spojrzenia na duszpasterstwo dzieci po I Komunii Świętej. – W wielu parafiach brakuje systemowej propozycji dla dzieci po tym wydarzeniu, co prowadzi do osłabienia ich więzi z Kościołem. Konieczne jest zatem rozwijanie stałych form formacji, spotkań rodzinnych oraz praktyk takich jak pierwsze piątki miesiąca, które mogą podtrzymywać i pogłębiać doświadczenie wiary. Duszpasterstwo nie może kończyć się na przygotowaniu do sakramentu, ale powinno konsekwentnie prowadzić dziecko i rodzinę dalej – mówił bp Wodarczyk. Przypomniał, że pierwszym środowiskiem wychowania religijnego jest rodzina. Rodzice często sami potrzebują wsparcia w modlitwie, przeżywaniu niedzieli oraz przekazywaniu wiary dzieciom. Dlatego duszpasterstwo powinno obejmować nie tylko dzieci, ale także całe rodziny, tworząc przestrzenie wspólnej modlitwy, formacji i spotkania. Nadmienił, że katecheza i duszpasterstwo dzieci winny opierać się przede wszystkim na świadectwie życia. Także dlatego, że Internet i media cyfrowe silnie wpływają na sposób przeżywania wiary i wychowania. – Tym bardziej potrzebna jest obecność autentycznych świadków, animatorów i wspólnot, które wprowadzają dzieci w doświadczenie Kościoła – spuentował. Na spotkaniu Archidiecezjalnej Rady Duszpasterskiej obecni byli abp Andrzej Przybylski, ks. Jarek Ogrodniczak, dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Kurii Metropolitanej oraz ks. prof. Antoni Bartoszek, były dziekan Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego, który zapoznał radę z projektem „Dziecko. Forum społeczno-pastoralne”. Archidiecezjalna Rada Duszpasterska to gremium doradcze biskupa katowickiego. Należą do niej przedstawiciele stowarzyszeń i ruchów kościelnych diecezhji; świeccy i duchowni. Aktualny rok duszpasterski w Archidiecezji Katowickiej, przeżywany w perspektywie Jubileuszowego Roku Odkupienia 2033, koncentruje się wokół tematu duszpasterstwa dzieci.

Jego zadaniem będzie m.in. wspieranie kobiet w odkrywaniu ich powołania oraz miejsca i misji w Kościele i świecie. W dekrecie powołującym Metropolita Katowicki zaznaczył, że duszpasterstwo kobiet stanowi jedną z form apostolatu. Do obowiązków duszpasterza kobiet należeć będzie przede wszystkim organizowanie formacji duchowej kobiet poprzez rekolekcje, dni skupienia, konferencje, spotkania modlitewne oraz inne inicjatywy duszpasterskie. Jego rola będzie też polegać na koordynowaniu i inspirowaniu działań związanych z duszpasterstwem kobiet w Archidiecezji Katowickiej, współpracy z parafiami, wspólnotami, ruchami i stowarzyszeniami prowadzącymi formację kobiet.

Wraz z jubilatami modlił się abp Andrzej Przybylski, metropolita katowicki, przełożeni z czasów seminaryjnych, rodzice oraz bliscy. Z duchownymi wyświęconymi ćwierć wieku temu duchowo łączył się także abp Damian Zimoń, emerytowany metropolita katowicki, który przesłał jubilatom okolicznościowy list. "Jesteście, bracia, pokoleniem, które swoją posługę kapłańską rozpoczęło w nowym tysiącleciu w 2001 roku. Teraz, po 25 latach wspominacie ten dzień w Katedrze Chrystusa Króla w Katowicach. Jest za co Panu Bogu dziękować. Jesteście w sile wieku. Otrzymujecie z pewnością wiele oznak życzliwości od powierzonych wam wiernych. Górny Śląsk i nasz Kościół lokalny to wielka historia Wrocławia i Krakowa. Doświadczacie często, jak wierni potrzebują duszpasterza, a jednocześnie tego, jak niektórzy nie potrafią dotrzeć do Pana Boga. Nie zniechęcajcie się. Bądźcie wytrwali. Pomagajcie sobie wzajemnie. Twórzcie wspólnoty miłujących i szanujących się wzajemnie wiernych. (...). Błogosławię wam i życzę wiele Bożych łask. Nie zapominajcie o mnie w modlitwach, bo ja stale pamiętam o księżach, których wyświęciłem" - napisał abp Damian. W homilii abp Andrzej zauważył, że historie życia każdego z nas nie są prywatną i osobistą sprawą, ale wpisują się w historię zbawienia. - I najpierw sobie i wam, drodzy księża, chcę to przypomnieć, że od tej chwili święceń w was, zwykłych ludziach pochodzących ze zwykłych rodzin, tu w tej katedrze 25 lat temu Pan Bóg włożył jakąś nieprawdopodobną moc. Nigdy nie przestańcie wierzyć w moc swojego kapłaństwa - mówił abp Andrzej. - Nawet jeśli czasem czujecie się już trochę zmęczeni, nawet jeśli posunęliście się o te 25 lat życia, to ta moc jest ciągle taka sama - dodał. Metropolita zachęcał jubilatów, aby nie popadali w przekonanie, że ich życie jest "skrępowane przepisami Kościoła, posłuszeństwem, strukturą". - Czasem może kapłanowi przyjść do głowy, że może nie jest aż do końca tak wolny jak ludzie żyjący w świecie. Ale pomyślcie: może my, kapłani, wcale nie jesteśmy bardziej skrępowani niż ludzie tego świata. Może my, mimo że żyjemy w posłuszeństwie Kościołowi, biskupowi, czasem idziemy tam, gdzie nie chcemy. Czasem zostaliśmy posłani może nie na taką parafię, o której sobie marzyliśmy. Może nie tak to wszystko wyglądało, jak po ludzku chcieliśmy. Ale jeśli to jest wola Boża, to jesteśmy wolni - wyjaśnił. - Drodzy bracia kapłani, w imieniu całego ludu Bożego chcę wam bardzo podziękować za wasze posługiwanie w historii zbawienia. Każdy z was kiedyś w niebie zobaczy, ilu ludzi dzięki waszej kapłańskiej posłudze się nawróciło i się zbawiło. Dlatego to takie piękne być księdzem - mówił do jubilatów abp Andrzej. Każdy z duchowych otrzymał również okolicznościowy list z rąk metropolity katowickiego. "Niech Pan, który Księdza powołał, nieustannie pomnaża w Księdzu radość z kapłaństwa. Niech umawia pewność, że On sam wystarcza, a życie przeżywane w pełnym oddaniu przynosi owoce zapisane w wieczności" - napisał abp Przybylski. Na zakończenie Eucharystii głos zabrał ks. Mariusz Dronszczyk, proboszcz parafii św. Augustyna w Świętochłwoicach-Lipinach, który w imieniu całego rocznika podziękował arcybiskupowi oraz obecnym za wspólną modlitwę. Galeria zdjęć Tn /katowice.gosc.pl

To kolejny mężczyzna, który w archidiecezji katowickiej przyjął święcenia diakonatu stałego: w poniedziałkowe popołudnie w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chorzowie udzielił mu ich bp Grzegorz Olszowski. – Witam cię, Sebastianie wraz z małżonką Izą, z twoją rodziną, synami, wszystkimi twoimi przyjaciółmi. Za ciebie sprawujemy tę Mszę Świętą, abyś właśnie w posłudze diakona uświęcał swoje życie, swoją rodzinę, ubogacał także naszą parafię i cały Kościół. Bardzo serdecznie, kochani, was wszystkich witam na tej Eucharystii z udzieleniem święceń diakonatu Sebastianowi. W szczególny sposób witam księdza biskupa Grzegorza. To dzięki twojej posłudze, drogi biskupie, będziemy mogli mieć nowego diakona. Bardzo ci dziękuję za modlitwę. Proszę też o przewodniczenie tej Eucharystii oraz o słowo twojego świadectwa wiary – powiedział ks. Krzysztof Tomalik, proboszcz parafii. Kandydat do święceń został oficjalnie przedstawiony wspólnocie. – Z pomocą Pana Boga i naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, wybieramy tego naszego brata do stanu diakonatu – powiedział bp Grzegorz Olszowski. Na co zebrani odpowiedzieli: – Bogu niech będą dzięki. W swoim słowie bp Grzegorz Olszowski nawiązał do refrenu odśpiewanego psalmu responsoryjnego: „Pan w swoim ludzie upodobał sobie”. – Nie ma czegoś takiego jak chrześcijaństwo w pojedynkę, solowo. Spodobało się Bogu zbawić ludzi we wspólnocie. Dlatego Pan ma w nas tutaj zgromadzonych, w każdym z nas, w swoim ludzie upodobanie. I moi drodzy, posyła do nas Ducha Świętego. (…) to Duch Święty chce nas prowadzić po drogach tego życia – przypomniał. – Jezus co prawda zapowiada prześladowanie, ale też pomoc Ducha Świętego, by uczniowie nie zwątpili w wierze. Tak się nam czasem wydaje, że jak jesteśmy chrześcijanami, ludźmi wierzącymi, pogłębiamy naszą wiarę, modlimy się, uczestniczymy w sakramentach świętych, to nasze życie będzie jakieś łatwiejsze, będzie się wszystko dobrze układało. A często doświadczenie jest zupełnie inne: wiecznie pod górkę, kłody pod nogami, ciemno, niewygodnie. To jest właśnie wpisane w tą naszą drogę, w tą naszą rzeczywistość tu na ziemi. I chodzi o to, byśmy właśnie w tym wszystkim, co przeżywamy, także w tych trudach, w tych doświadczeniach nie zwątpili. Wiara zawsze jest związana z próbą. Nie jest sztuką wierzyć, jak się wszystko układa tak, jak my to sobie pomyślimy, wymyślimy, zaplanujemy. Ale właśnie wtedy, gdy przychodzą przeciwności, gdy przychodzą doświadczenia – mówił. Bp Grzegorz Olszowski odniósł się także do postaci Lidii – według tradycji pierwszej ochrzczonej Europejki. – Spotkanie ze słowem Bożym, ze zmartwychwstałym Jezusem Chrystusem, z Duchem Świętym zawsze rodzi gościnność i wdzięczność. Bo chrześcijaństwo, jeszcze raz to powtórzę, jest wspólnotowe, jest relacyjne. Każdy ma swoje zadanie, każdy ma swoją misję, która jest związana ze służbą. Wzajemnie jesteśmy sobie potrzebni. I moi drodzy, Duch Święty otworzył też serce Sebastiana i całej jego rodziny. Jako diakon umocniony darem Ducha Świętego będzie pomagać biskupowi i jego prezbiterom w posłudze słowa, ołtarza i miłości, okazując się sługą wszystkich – zauważył kaznodzieja. – Życzymy dzisiaj Sebastianowi, za chwilę diakonowi, by mimo przeciwności, mimo trudności, które muszą być, bo zawsze jak dzieje się coś dobrego, to są trudności i przeciwności, właśnie w posłuszeństwie Duchowi Świętemu, w posłuszeństwie Kościołowi podejmował posługę służby i miłości, umocniony darami, mocą tegoż Ducha Świętego – powiedział bp Grzegorz Olszowski. Zgodnie z tradycją podczas liturgii nowo wyświęcony diakon Sebastian Nowok otrzymał strój symbolizujący jego posługę: stułę przewieszoną z lewego ramienia i spiętą na prawym boku oraz dalmatykę. Za wsparcie na drodze formacji podziękował bliskim i przyjaciołom obecnym na Eucharystii, przede wszystkim żonie Izabeli. – To pytanie, jak wzrastać w diakonacie zostaje, choć zmieniła mi się trochę perspektywa. Dziękuję rodzicom: jestem takim podręcznikowym przykładem tego stwierdzenia, że czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci. Wychowałem się otoczony miłością i zaangażowaniem religijnym. (…) Dokładnie czterdzieści sześć lat temu, 11 maja 1980 roku jako sześciolatek przystąpiłem do Pierwszej Komunii Św. To jest taki przykład właśnie stałej formacji moich rodziców – podzielił się dk. Sebastian Nowok. Podziękował za dar święceń bp. Grzegorzowi Olszowskiemu oraz wsparcie na drodze do tego momentu, jakie otrzymał od ks. Ryszarda Skowronka, dyrektora Ośrodka Formacji Diakonów Stałych Archidiecezji Katowickiej, ks. Ryszarda Nowaka, który jest jego kierownikiem duchowym, i proboszcza ks. Krzysztofa Tomalika. – Każdy z nas, diakonów, ma swoją własną drogę do święceń. Tak szybko licząc, od mojego pierwszego spotkania w okresie propedeutycznym, do dnia dzisiejszego, to jest dwa tysiące czterysta dziewięć dni, czyli sześć lat, siedem miesięcy i pięć dni – powiedział. Zwrócił się także do parafian: – Przede wszystkim dziękuję wam za codzienność, gdzie to powołanie się kształtuje i weryfikuje. Jest moją wielką radością, że z różnych miejsc w parafii, w różnym czasie, raz po raz słyszę, że ktoś wspiera mnie modlitwą. Galeria zdjęć msp /katowice.gosc.pl

Abp Andrzej Przybylski, wręczając dekrety członkom Biura Prasowego, wyraził nadzieję, że ich posługa przyczyni się do rzetelnego przekazywania informacji dotyczących życia Kościoła partykularnego oraz do roztropnego wykorzystywania środków społecznego przekazu w dziele ewangelizacji. Wskazał na potrzebę ścisłej współpracy pomiędzy wydziałami Kurii Metropolitalnej, instytucjami diecezjalnymi oraz mediami. W skład Biura Prasowego Archidiecezji Katowickiej weszli: